Transmisje strumieniowe
Transmisja strumieniowa (ang. streaming) jest to sposób przesyłania danych multimedialnych w sieciach pakietowych. Pozwala na bezpośrednie odtwarzanie na komputerze użytkownika w czasie rzeczywistym, bądź „na życzenie”, materiału audiowizualnego znajdującego się na serwerze przez Internet, Intranet lub sieć lokalną. Transmitowane dane, dzięki specjalnym serwerom strumieniowym, odtwarzane są przez oprogramowanie klienckie w miarę ich dostarczania, nie pozostawiając swojej kopii na dysku.
Zwykłe pobieranie plików, w przeciwieństwie do strumieniowania, pozwala użytkownikowi obejrzeć film dopiero po całkowitym jego ściągnięciu ze standardowego serwera WWW na dysk komputera. Metoda ta sprawdza się w przypadku niewielkich plików audiowizualnych, gdy można je szybko pobrać z sieci. Pobieranie plików zapewnia wysoką jakość odtwarzania bez względu na szybkość łącza oraz to, że tak ściągnięty materiał można wielokrotnie odtwarzać, będąc już odłączonym od sieci. W przypadku dłuższych materiałów np. filmów pełnometrażowych, użytkownicy posiadający wolne łącza internetowe będą musieli długo czekać na rozpoczęcie odtwarzania. Jest to znacząca wada w stosunku do strumieniowania, gdy w mniejszym stopniu liczy się jakość materiału, a w większym szybkość otrzymania informacji. Najpoważniejszą wadą pobierania plików, a zarazem największą zaletą strumieniowania jest to, że można za jego pośrednictwem realizować transmisje na żywo. Dzięki strumieniowaniu w czasie rzeczywistym stało się możliwe uruchamianie w sieci różnego rodzaju telewizji i radiostacji internetowych lub przekazów ze zwykłych stacji w Internecie.
Istnieje kilka rodzajów strumieniowania. Strumienie jednokierunkowe (ang. unicast) są bezpośrednio transmitowane przez serwer do komputera użytkownika. Aby materiał mogło oglądać jednocześnie wielu odbiorców, serwer musi wyemitować kilka strumieni. Rozwiązanie takie charakteryzuje się nieefektywnym wykorzystaniem pasma. Jednak, dzięki temu, że każdy odbiera osobny strumień, możliwy jest dostęp do dowolnego fragmentu filmu i odtworzenie tylko tego, co chce się zobaczyć. Unicasting stosowany jest zazwyczaj w przypadku wcześniej nagranych filmów.
