Większość ruchu internetowego odbywa się w trybie od nadawcy do odbiorcy, czyli z serwera do każdego klienta przesyłana jest osobna kopia danych (rys. 2.2). Dzieje się tak na przykład podczas przeglądania stron internetowych, gdy każdy użytkownik chce obejrzeć tą samą stronę internetową. Podobnie jest w przypadku multimedialnych transmisji strumieniowych. Serwer wysyła do każdego klienta oddzielny strumień danych. Rozwiązanie takie ma kilka zalet, np. taką, że aplikacje klienckie pozwalają w dowolnym momencie na odtwarzanie, zatrzymywanie lub przewijanie oglądanego materiału. Możliwości takie nie istnieją jednak w przypadku transmisji na żywo. Kolejną zaletą jest to, że możliwe jest realizowanie transmisji na życzenie. Unicasting nie jest pozbawiony wad, z czego najważniejszą, jest to, że powoduje niepotrzebne wykorzystywanie przepustowości, wysyłając wiele kopii tych samych danych.
Rys. 2.2. Schemat połączenia jeden do jednego
Transmisje jeden do jednego mogą być realizowane na przykład za pomocą protokołu RTP. Klient komunikując się z serwerem otrzymuje informację opisującą materiał jako sesję strumieniowania składającą się ze strumieni audiowizualnych. Otrzymuje również informacje ile otrzyma strumieni oraz dokładne dane na ich temat np. typ przesyłanych danych oraz zastosowany kodek.
